10 καλύτερες κάμερες web σε φάρους που μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά
Οι καλύτερες κάμερες web σε φάρους κοιτάζουν πύργους που κάνουν ακόμη τη δουλειά τους, όχι μουσειακά εκθέματα πίσω από τζάμι. Οι δέκα παρακάτω μεταδίδουν όλες ζωντανά και μαζί καλύπτουν ένα ομιχλώδες κανάλι στο Μέιν, ένα γρανιτένιο ακρωτήριο στη Νέα Σκωτία, δύο πολύ διαφορετικές ακτές της Φλόριντα, έναν γκρεμό πάνω από τη λίμνη Σουπίριορ και έναν απολιθωμένο ύφαλο στη Νέα Ζηλανδία. Το να δείτε μία από αυτές είναι ο φθηνότερος τρόπος να μάθετε τι κάνει σήμερα η θάλασσα κάπου αλλού.
Η Νέα Αγγλία έχει τέσσερις σε λειτουργία
Η Νέα Αγγλία έχει περισσότερους φάρους σε λειτουργία από κάθε άλλη περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και τέσσερις από αυτούς έχουν κάμερες που μπορούμε να σας προτείνουμε. Το Μέιν έχει δύο, η Μασαχουσέτη και το Ρόουντ Άιλαντ από μία. Και οι τέσσερις βλέπουν στον ανοιχτό Ατλαντικό, που σημαίνει ότι η ομίχλη είναι αυτό που πιθανότατα θα σας στερήσει τη θέα.
1. Φάρος Nubble, Γιορκ, Μέιν
Ο φάρος Cape Neddick στέκει περίπου 91 μέτρα (300 πόδια) από την ανατολική άκρη του ακρωτηρίου, σε μια βραχονησίδα που όλοι λένε Nubble. Η κάμερα web του φάρου Nubble βλέπει από ένα σημείο δίπλα στο Fox’s Lobster House, στο τέλος της Sohier Park Road, που είναι το πιο κοντινό σημείο στον φάρο όπου μπορεί να φτάσει κανείς, γιατί το ίδιο το νησάκι είναι κλειστό. Ο πύργος έχει ύψος μόλις 12 μέτρα (41 πόδια), αλλά ο βράχος ανεβάζει το φως του στα 27 μέτρα (88 πόδια) πάνω από τη θάλασσα, και γι' αυτό ένας τόσο κοντός φάρος φαίνεται από τόσο μακριά.
Ο ουρανός γεμίζει το πάνω μισό του κάδρου, οπότε ο καιρός είναι συνήθως το πρώτο που προσέχετε. Το φως ανάβει όλο το εικοσιτετράωρο, όχι μόνο μετά το σκοτάδι, με ισοφασικό κόκκινο χαρακτηριστικό και κύκλο 5 δευτερολέπτων. Ανοίξτε την κάμερα ένα μεσημέρι καθημερινής τον Σεπτέμβριο και το πάρκινγκ στο πρώτο πλάνο είναι ακόμη μισογεμάτο, με κόσμο να κατεβαίνει ως το κάγκελο για μια φωτογραφία.
2. Φάρος Marshall Point, Πορτ Κλάιντ, Μέιν
Μάλλον τον έχετε δει χωρίς να ξέρετε το όνομά του. Ο υπερυψωμένος ξύλινος διάδρομος που οδηγεί στον κοντόχοντρο πύργο του 1857 είναι το σημείο όπου ο Φόρεστ σταματά το τρέξιμό του στην ταινία «Φόρεστ Γκαμπ», και κόβει το κάδρο ακριβώς στη μέση. Η κάμερα στο λιμάνι του Πορτ Κλάιντ βλέπει από την ακτή πίσω από το σπίτι του φαροφύλακα, πάνω από βραχώδεις πλάκες και βότσαλα που σκεπάζονται όταν ανεβαίνει η παλίρροια.
Αλιευτικά σκάφη για αστακούς και το ταχυδρομικό σκάφος του νησιού Monhegan διασχίζουν το κανάλι όλη τη μέρα, και ο χώρος είναι ανοιχτός από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου, οπότε οι περιπατητές στον διάδρομο είναι μόνιμο κομμάτι της εικόνας. Ένας φαροφύλακας ξεχωρίζει στα αρχεία: ο Charles Clement Skinner φρόντιζε αυτόν τον φάρο από το 1874 έως το 1919, η μακρύτερη θητεία φαροφύλακα σε έναν μόνο φάρο στην ιστορία της Υπηρεσίας Φάρων των ΗΠΑ. Ο διάδρομος είναι επίσης η πιο εκτεθειμένη κατασκευή στο ακρωτήριο: ξαναχτίστηκε το φθινόπωρο του 2017 και υπέστη ξανά ζημιές από καταιγίδα τον Ιανουάριο του 2024.
3. Φάρος Gay Head, Ακουίνα, Μασαχουσέτη
Ο πύργος από κόκκινα τούβλα στη δυτική άκρη του Μάρθας Βίνγιαρντ δεν στέκει εκεί όπου χτίστηκε. Οι γκρεμοί από άργιλο και ψαμμίτη κάτω του υποχωρούν περίπου 0.6 μέτρα (2 πόδια) τον χρόνο, και το 2015 ο φάρος απείχε 14 μέτρα (46 πόδια) από το χείλος, οπότε ένα συνεργείο σήκωσε με γρύλους και τους 400 τόνους του και τον κύλησε περίπου 39 μέτρα (129 πόδια) προς την ενδοχώρα. Η κάμερα στους γκρεμούς της Ακουίνα μεταδίδει από ένα κατάστημα στο σημείο θέας και πιάνει τον κυκλικό δρόμο, το ανοιχτό γρασίδι γύρω από τον φάρο και το νερό πέρα από τα δέντρα.
Από το 1988 το χαρακτηριστικό του είναι μία λευκή και μία κόκκινη αναλαμπή, απλοποιημένο από τις τρεις λευκές και μία κόκκινη που κρατούσαν οι παλαιότεροι φαροφύλακες. Ο Gay Head είναι ο μόνος φάρος στις Ηνωμένες Πολιτείες με τεκμηριωμένη ιστορία αρχιφαροφυλάκων από ιθαγενείς Αμερικανούς, και η γη γύρω του ανήκει στη Wampanoag Tribe of Gay Head (Aquinnah). Το καλοκαίρι το σημείο θέας γεμίζει αυτοκίνητα και περιπατητές. Στα τέλη του φθινοπώρου το ίδιο πλάνο αδειάζει και μένουν γρασίδι, δρόμος και θάλασσα.
4. Φάρος Watch Hill, Γουέστερλι, Ρόουντ Άιλαντ
Το Ρόουντ Άιλαντ τελειώνει εδώ, εκεί όπου συναντιούνται τα στενά Block Island Sound και Fishers Island Sound. Ο πύργος του 1856 είναι από γκρίζο γρανίτη του Γουέστερλι, ύψους 13.7 μέτρων (45 ποδιών), χτισμένος στη γωνία μιας διώροφης κατοικίας από τούβλα, και η κάμερα του Watch Hill στέκει στο γρασίδι του φάρου πίσω από τον θαλάσσιο τοίχο, οπότε το νερό γεμίζει το μεγαλύτερο μέρος του πλάνου και μια χαμηλή ακτή κλείνει τον ορίζοντα.
Ο Μεγάλος Τυφώνας της Νέας Αγγλίας τον Σεπτέμβριο του 1938 σχεδόν διέλυσε τον φάρο: τα κύματα έσπαγαν πάνω από την κορυφή του πύργου, έσπασαν τα τζάμια του φανού και κατέστρεψαν τον θαλάσσιο τοίχο. Ο φάρος Montauk Point βρίσκεται 26 χιλιόμετρα (16 μίλια) ακριβώς νότια, στην απέναντι πλευρά του στενού, και το Στόνινγκτον του Κονέκτικατ απέχει 5.3 χιλιόμετρα (3.3 μίλια) πέρα από το νερό. Ένα ήρεμο πρωινό εδώ μπορεί να γίνει έντονος κυματισμός μέχρι το απόγευμα.
Το Γιορκ είναι πρακτική βάση αν θέλετε να δείτε αυτή την ακτή από κοντά: καταλύματα στο Γιορκ του Μέιν. Περισσότερες κάμερες πιο πάνω στην ακτή θα βρείτε στη συλλογή μας με κάμερες web στο Μέιν.
Ποια κάμερα web σε φάρο είναι η πιο διάσημη;
Το Peggy’s Cove έχει τα περισσότερα επιχειρήματα. Ο λευκός πύργος με τον κόκκινο θάλαμο του φανού, πάνω σε γυμνό γρανίτη στην ανατολική ακτή του κόλπου St Margarets Bay, είναι η εικόνα που έχουν στο μυαλό τους οι περισσότεροι όταν σκέφτονται τον Ατλαντικό Καναδά, και στην κάμερά του υπάρχει τόση κίνηση που σπάνια θα πετύχετε τους βράχους άδειους με φως ημέρας.
5. Peggy’s Cove, Νέα Σκωτία
Ο σημερινός πύργος χρονολογείται από το 1915, έχει ύψος περίπου 15 μέτρα (49 πόδια) και πατά κατευθείαν πάνω σε λείο παράκτιο γρανίτη, περίπου 43 χιλιόμετρα (27 μίλια) νοτιοδυτικά του Χάλιφαξ. Το ίδιο το χωριό έχει μόλις μερικές δεκάδες μόνιμους κατοίκους και δέχεται επισκέπτες από παντού. Ανοίξτε την κάμερα web του Peggy’s Cove γύρω στο μεσημέρι και η ξύλινη εξέδρα κάτω από τον φάρο γεμίζει, με μπλε και γαλαζοπράσινες καρέκλες στραμμένες στο νερό και τα κύματα να χτυπούν τη δεξιά πλευρά του ακρωτηρίου.
Ο βρεγμένος γρανίτης εδώ είναι πραγματικά επικίνδυνος, γι' αυτό οι προειδοποιητικές πινακίδες στο πλάνο είναι τόσο ωμές και γι' αυτό η εξέδρα θέας χτίστηκε εκεί που χτίστηκε. Η ομίχλη, η τρικυμία και τα σύννεφα που κινούνται γρήγορα είναι συνηθισμένα, και ο όρμος συνεχίζει να δουλεύει μέσα σε όλα αυτά: αλιευτικά εργαλεία, αποθήκες και βάρκες βρίσκονται στο λιμανάκι, λίγο έξω από το κάδρο. Το Χάλιφαξ είναι αρκετά κοντά για μια εκδρομή μισής μέρας, και οργανωμένες εκδρομές στο Peggy’s Cove ξεκινούν από την πόλη τον περισσότερο χρόνο.
6. Φάρος Baccaro Point, Νέα Σκωτία
Το Baccaro είναι η αντίθετη εμπειρία και ένα χρήσιμο αντίδοτο αν τα πλήθη στο Peggy’s Cove σας αποθαρρύνουν. Εδώ είναι το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Νέας Σκωτίας, και η κάμερα του Baccaro Point βλέπει τον ανοιχτό Ατλαντικό, με έναν τετράγωνο λευκό ξύλινο πύργο πάνω σε γυμνό βράχο στη μία άκρη του κάδρου.
Ο άνεμος είναι μόνιμος. Μια μέρα με φουρτούνα το κύμα σκάει λευκό σε όλο το πλάτος του πλάνου, ενώ μια ήρεμη μέρα μπορείτε να διακρίνετε ψαροκάικα να ψαρεύουν στα ανοιχτά. Οι φαροφύλακες κάποτε ζωγράφιζαν μαύρους κύκλους σε τρεις πλευρές του πύργου, ώστε οι ναυτικοί να τον ξεχωρίζουν τη μέρα από τους άλλους φάρους αυτής της ακτής, και η σειρήνα ομίχλης αποσύρθηκε το 2014. Το όνομα είναι το παλαιότερο καταγεγραμμένο στην επαρχία και προέρχεται από τη βασκική λέξη baccalaos, που σημαίνει μπακαλιάρος· το άφησαν τα πληρώματα που ψάρευαν σε αυτές τις ξέρες πολύ πριν εγκατασταθεί κανείς εδώ. Περισσότερη ακτή θα βρείτε στη λίστα μας με κάμερες web στη Νέα Σκωτία.
Δύο πύργοι στη Φλόριντα με εντελώς διαφορετικές δουλειές
Η Φλόριντα σας δίνει ζέστη, πολλές ώρες φωτός και δύο κάμερες που δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό. Η μία κοιτάζει προς τα κάτω από τον εξώστη ενός χυτοσιδηρού φάρου σε λειτουργία, πάνω από ένα πολυσύχναστο θαλάσσιο πέρασμα βόρεια του Φορτ Λόντερντεϊλ. Η άλλη είναι τοποθετημένη σε έναν ξαναχτισμένο φάρο από τούβλα στη μέση ενός ήσυχου νησιού φραγμού στην ακτή του Κόλπου.
7. Φάρος Hillsboro Inlet, Χίλσμπορο Μπιτς
Η κάμερα του Hillsboro Inlet τραβά από τον ίδιο τον εξώστη, κοιτάζοντας νότια. Δύο πέτρινοι κυματοθραύστες μπαίνουν στον Ατλαντικό με μια ανοιχτόχρωμη αμμουδερή ξέρα να μετακινείται ανάμεσά τους, η παραλία απλώνεται προς το Πομπάνο Μπιτς, και μια καθαρή μέρα η σειρά από ψηλά κτίρια του Φορτ Λόντερντεϊλ ξεπροβάλλει στον ορίζοντα.
Σκάφη περνούν από το πέρασμα όλη τη μέρα, γιατί αυτό είναι το κανάλι που συνδέει την Intracoastal Waterway με τον ανοιχτό ωκεανό, και το νερό αλλάζει χρώμα ώρα με την ώρα, από επίπεδο γκρι κάτω από μια μπόρα έως τις λωρίδες πράσινου και μπλε στην άκρη του υφάλου. Οι ντόπιοι λένε τον πύργο Big Diamond, από τα ρομβοειδή τζάμια του θαλάμου του φανού. Ολόκληρος χυτεύτηκε στο Ντιτρόιτ το 1905 και ταξίδεψε περίπου 4,000 ναυτικά μίλια μέσω των Μεγάλων Λιμνών, του Μισισιπή και του Κόλπου, και μετά μεταφέρθηκε με φορτηγίδα βόρεια κατά μήκος της ακτής. Ο φακός Fresnel δεύτερης τάξης, που άναψε πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1907, βρίσκεται ακόμη στη θέση του και ακόμη γυρίζει, κάτι που σχεδόν κανένας άλλος αμερικανικός φάρος δεν μπορεί να πει.
8. Φάρος Cape St. George, νησί Σεντ Τζορτζ
Αυτός ο πύργος έπεσε στον Κόλπο τον Οκτώβριο του 2005. Περίπου 24,000 από τα περίπου 160,000 αρχικά του τούβλα ανασύρθηκαν από το νερό και χρησιμοποιήθηκαν σε έναν νέο πύργο, που υψώθηκε σε ασφαλέστερο έδαφος στο κέντρο του νησιού και άνοιξε για το κοινό τον Δεκέμβριο του 2008. Η κάμερα web του νησιού Σεντ Τζορτζ κοιτάζει νότια από τον ξαναχτισμένο πύργο, πάνω από δύο ανοιχτά κιόσκια, έναν ξύλινο διάδρομο και μια φαρδιά λωρίδα άμμου, με τον Κόλπο να γεμίζει το πάνω μισό του κάδρου.
Η ψηλή γωνία βάζει όλη τη λωρίδα στο πλάνο μαζί, μαζί και τη σημαία προειδοποίησης στο πέρασμα του αμμόλοφου, που είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να διαβάσετε τις συνθήκες της ημέρας. Το νησί Σεντ Τζορτζ έχει μήκος 45 χιλιόμετρα (28 μίλια) και πλάτος περίπου 1.6 χιλιόμετρα (1 μίλι) στο φαρδύτερο σημείο του, με μόνιμο πληθυσμό 990 κατοίκων, οπότε η παραλία είναι συχνά σχεδόν άδεια εκτός των καλοκαιρινών εβδομάδων. Τα κρεβάτια γεμίζουν γρήγορα τη σεζόν, οπότε δείτε νωρίς καταλύματα στο νησί Σεντ Τζορτζ, ή ρίξτε μια ματιά στις ζωντανές κάμερες στη Φλόριντα και στη συλλογή με ζωντανές κάμερες web σε παραλίες των ΗΠΑ.
Ένας γκρεμός στη λίμνη Σουπίριορ και ένας ύφαλος στον Ειρηνικό
Οι δύο τελευταίοι είναι οι εξαιρέσεις. Ο ένας είναι σε γλυκό νερό, τραβηγμένος από λίγα μέτρα μακριά, πάνω σε γκρεμό 40 μέτρων (130 ποδιών) στη Μινεσότα. Ο άλλος βρίσκεται στην ανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, περίπου 16 ώρες μπροστά από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ, και είναι ξύπνιος όσο οι αμερικανικές κάμερες είναι στο σκοτάδι.
9. Φάρος Split Rock, Μινεσότα
Η κάμερα web του φάρου Split Rock είναι τοποθετημένη ακριβώς δίπλα στον πύργο, τόσο κοντά που το κίτρινο οκτάγωνο από τούβλα γεμίζει το δεξί μέρος του κάδρου και οι δίδυμες σειρήνες ομίχλης τύπου diaphone κόβουν τη γωνία από πάνω. Η λίμνη Σουπίριορ πιάνει το αριστερό μέρος και απλώνεται πέρα από ένα χαμηλό δασωμένο ακρωτήριο, και το νερό δίνει τη διάθεση: χλωμό και επίπεδο ένα ήρεμο πρωί, σκούρο μπλε κάτω από ψηλό ήλιο, γκρίζο και ταραγμένο όταν ο άνεμος φυσά κατά μήκος της λίμνης.

Μια καταιγίδα έχτισε αυτόν τον φάρο. Η καταιγίδα Mataafa του Νοεμβρίου 1905 προκάλεσε ζημιές ή κατέστρεψε 29 σκάφη και σκότωσε 36 ναυτικούς, οι ναυτιλιακές εταιρείες πίεσαν για έναν φάρο σε αυτή την ακτή, και το φως άναψε για πρώτη φορά στις 31 Ιουλίου 1910. Τότε δεν έφτανε δρόμος στον γκρεμό, οπότε κάθε σακί τσιμέντο και κάθε κομμάτι του πύργου ήρθε από το νερό και ανέβηκε τον βράχο με γερανό. Ο φάρος απενεργοποιήθηκε το 1969, όμως η Minnesota Historical Society, που λειτουργεί τον χώρο ως μουσείο με περίπου 160,000 επισκέπτες τον χρόνο, τον ανάβει ακόμη μία φορά τον χρόνο, κάθε 10 Νοεμβρίου, στη μνήμη του Edmund Fitzgerald. Τα ξενοδοχεία στο Two Harbors της Μινεσότα είναι περίπου είκοσι λεπτά πιο κάτω στην ακτή.
10. Φάρος Castlepoint, Νέα Ζηλανδία
Το Castlepoint βρίσκεται στην ακτή Γουαϊραράπα του Βόρειου Νησιού, και το φως του άναψε πρώτη φορά το 1913, από έναν πύργο ύψους περίπου 23 μέτρων (75 ποδιών) σε ένα βραχώδες ακρωτήριο. Πίσω του απλώνεται ο ύφαλος Castlepoint Reef, ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα απολιθωμένων υφάλων της χώρας, με τον βράχο Castle Rock να υψώνεται πάνω από την ακτή.

Τα κύματα που σκάνε σε αυτόν τον ύφαλο είναι το κύριο θέαμα στην κάμερα web του Castlepoint, και γίνονται μεγάλα όταν ένας νότιος άνεμος ανεβαίνει την ακτή τον χειμώνα, που εκεί κάτω είναι από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, με θερμοκρασίες συνήθως μεταξύ 7 και 14°C (45 έως 57°F). Τα καλοκαιρινά απογεύματα είναι πιο ήρεμα και έχουν περισσότερο κόσμο, με ανθρώπους στην άμμο κάτω από το ακρωτήριο και θαλασσοπούλια να πετούν γύρω από τους γκρεμούς. Είναι η μόνη κάμερα της λίστας που είναι ξύπνια όταν οι υπόλοιπες κοιμούνται.
Καλό να ξέρετε πριν ανοίξετε μία
Ο καιρός που κάνει έναν φάρο ενδιαφέροντα είναι ο ίδιος καιρός που τον κρύβει. Η θαλάσσια ομίχλη σχηματίζεται όταν ζεστός αέρας περνά πάνω από κρύο νερό, έτσι στο Μέιν, στη Νέα Σκωτία και στο Μάρθας Βίνγιαρντ ένας πύργος μπορεί να χαθεί για μια ώρα στις αρχές του καλοκαιριού και να ξαναφανεί εξίσου γρήγορα. Αυτό δεν είναι χαλασμένη ροή, και η αναμονή συνήθως το λύνει.
Το φως της ημέρας είναι το άλλο που πρέπει να υπολογίσετε. Εννέα από τις δέκα βρίσκονται σε ζώνες ώρας της Βόρειας Αμερικής, οπότε οι θεατές στην Ευρώπη πετυχαίνουν το καλό φως αργά το απόγευμα, ενώ το Castlepoint είναι ανάποδα και ανταμείβει όσους ξυπνούν νωρίς. Το φθινόπωρο είναι, αθόρυβα, η καλύτερη εποχή για τις περισσότερες από αυτές τις κάμερες: ο αέρας στις ακτές του Μέιν και της Νέας Σκωτίας είναι στο πιο καθαρό του, και η περίοδος των τυφώνων στον Ατλαντικό στέλνει μακρύ κυματισμό στους βράχους ακόμη και με ήρεμο κατά τα άλλα καιρό.
Η νυχτερινή θέαση είναι φτωχή σχεδόν παντού. Οι ίδιοι οι φάροι συνεχίζουν να λειτουργούν, και τα χαρακτηριστικά τους διαφέρουν όλα: το Nubble δείχνει ισοφασικό κόκκινο με κύκλο 5 δευτερολέπτων, το Hillsboro Inlet αναλάμπει λευκό κάθε 20 δευτερόλεπτα, το Wood Island εναλλάσσει πράσινο και λευκό κάθε δέκα. Μια κάμερα στραμμένη σε μαύρη θάλασσα όμως σας δίνει ελάχιστα.
Τρεις πύργοι δεν μπήκαν στη δεκάδα αλλά αξίζουν μια ματιά. Ο Marblehead στη λίμνη Ίρι άναψε πρώτη φορά το 1822 και είναι ο παλαιότερος φάρος σε συνεχή λειτουργία στις Μεγάλες Λίμνες, με τα φέρι προς το South Bass Island να περνούν μπροστά του. Το Wood Island, ανοιχτά του Biddeford Pool, ήταν ο δέκατος τρίτος φάρος που ολοκληρώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο γρανιτένιος πύργος του του 1839 αντικατέστησε έναν ξύλινο που ένας επιθεωρητής βρήκε σάπιο το 1833. Στην Ιντιάνα, η κάμερα του Μίσιγκαν Σίτι πλαισιώνει το East Light του 1904 στην άκρη μιας προβλήτας, πάνω από μια παραλία που γεμίζει ομπρέλες τον Ιούλιο και αδειάζει εντελώς ως τον Νοέμβριο. Οι σταθερές κάμερες με συνεχή κίνηση μέσα στο κάδρο είναι επίσης αυτό που κάνει τη συλλογή μας με κάμερες web αεροδρομίων να λειτουργεί.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιες είναι οι καλύτερες κάμερες web σε φάρους για να δείτε αυτή τη στιγμή;
Το Peggy’s Cove στη Νέα Σκωτία και το Split Rock στη Μινεσότα είναι οι δύο που πρέπει να ανοίξετε πρώτες, γιατί και οι δύο κάμερες είναι αρκετά κοντά ώστε να πλαισιώνουν σωστά τον πύργο αντί να δείχνουν μια λευκή κουκκίδα σε ένα ακρωτήριο. Το Nubble είναι η κλασική αμερικανική θέα, και το Hillsboro Inlet προσφέρει κάτι που οι άλλες δεν μπορούν: θέα προς τα κάτω από τον εξώστη ενός φάρου σε λειτουργία.
Δείχνουν οι κάμερες web στους φάρους ζωντανή εικόνα τη νύχτα;
Οι ροές συνεχίζουν να παίζουν, αλλά δεν υπάρχουν πολλά να δείτε. Είναι κάμερες ημέρας, και μια σκοτεινή θάλασσα δεν τους δίνει τίποτα να πιάσουν. Οι ίδιοι οι φάροι εξακολουθούν να γυρίζουν όλη τη νύχτα, οπότε ένα καθαρό βράδυ μπορεί να πετύχετε τη χαρακτηριστική αναλαμπή. Σε αυτό περίπου περιορίζεται η εικόνα στις περισσότερες ροές.
Γιατί μια κάμερα web σε φάρο δείχνει μόνο γκρι;
Ομίχλη, σχεδόν πάντα. Ο ζεστός, υγρός αέρας που περνά πάνω από κρύο νερό συμπυκνώνεται κατά μήκος αυτών των ακτών, πιο πυκνά νωρίς το πρωί και το βράδυ, από τα τέλη της άνοιξης και όλο το καλοκαίρι. Μπορεί να μείνει σε ένα ακρωτήριο όλη τη μέρα ή να σηκωθεί σε είκοσι λεπτά. Η δυνατή βροχή στον φακό μοιάζει παρόμοια και καθαρίζει πιο γρήγορα.
Μπορείτε να επισκεφθείτε τους φάρους αυτών των καμερών web;
Τους περισσότερους, αν και όχι πάντα τον ίδιο τον πύργο. Ο χώρος στο Marshall Point είναι ανοιχτός καθημερινά από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου, το Split Rock λειτουργεί ως μουσείο υπό τη Minnesota Historical Society, και στους βράχους του Peggy’s Cove μπορείτε να περπατήσετε ελεύθερα. Η εξαίρεση είναι το Nubble, γιατί το νησάκι του είναι κλειστό για τους επισκέπτες.
Ποια κάμερα web σε φάρο είναι η καλύτερη για καταιγίδες;
Το Baccaro Point, γιατί βλέπει τον ανοιχτό ωκεανό χωρίς κανένα εμπόδιο και η κάμερα είναι χαμηλά, κοντά στο νερό. Η άλλη επιλογή είναι το Watch Hill: ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι μέσα στην περίοδο των τυφώνων του Ατλαντικού, και ο κυματισμός από μια καταιγίδα που περνά πολύ μακριά στα ανοιχτά φτάνει μέρες πριν από τον άνεμο.
Τι να δείτε στη συνέχεια
Αφήστε μία ανοιχτή σε μια καρτέλα για δέκα λεπτά αντί για δέκα δευτερόλεπτα. Το φως αλλάζει, ένα σκάφος διασχίζει το κανάλι, η ομίχλη έρχεται από το νερό, και αυτή η αργή αλλαγή είναι ο λόγος να βλέπετε μια ζωντανή κάμερα αντί για μια φωτογραφία. Η πλήρης συλλογή μας με κάμερες σε φάρους περιλαμβάνει αυτές τις δέκα και κάθε άλλο φάρο που παρακολουθούμε, οπότε όταν μία από τις καλύτερες κάμερες web σε φάρους χαθεί στην ομίχλη, υπάρχει πάντα μια άλλη ακτή με καθαρό αέρα.

